Ik heb gisteren voor mijn vijftigste verjaardag heel veel leuke, lieve en bijzondere kadootjes gekregen. Naast een gouden griffel, schijt-aan-je-leeftijd-taart, een wijnbon zodat ik eindelijk eens fatsoenlijke wijn ga drinken, een workshop en heel veel andere leuke kadootjes kreeg ik één heel bijzondere.

Toen we héél veel jonger waren dan nu, belden we elkaar iedere dag. Niet dat dat nodig was, want we zagen elkaar iedere dag op school en ook na schooltijd brachten we veel tijd samen door.
Maar toch was het dan ook nog nodig om dat ding, waar in die tijd nog gewoon een snoer aan vast zat en midden in de kamer stond, te pakken en verder te praten.
Haar moeder probeerde de hoeveelheid tijd we daarin investeerden ietwat aan banden te leggen en zette de eierwekker. Ik weet niet meer hoeveel tijd we precies kregen, ik denk een uur.
Het was altijd te kort.

Het contact is nooit verdwenen, maar was door omstandigheden wel eens wat minder. De laatste tijd hebben we elkaar weer helemaal gevonden.
En wat voelt dat waardevol.
Toen we vorige week aan het bellen waren en er weer geen eind aan konden breien hoorde ik in gedachten de eierwekker gaan.

Hoe leuk om dan dit kado te krijgen. Zijzelf heeft een zelfde in de woonkamer staan.
Maar lieve Carla we gaan er alleen maar naar kijken. Geen eierwekker meer voor ons, we hebben tijd in te halen.
Blij dat jij er bent 💖