‘Ken ik jou niet ergens van?’
Ik grinnik. Als dat zo was geweest had ik het echt wel onthouden. Met zijn wat lange grijze haar, grote cowboyhoed met veren en bruin verweerd gezicht, is deze man er niet één die je snel vergeet.
En ik ben er zeker van dat ik hem niet ken.
‘Dat zou leuk zijn geweest, maar nee, ik geloof het niet,’ reageer ik op zijn – niet erg originele – openingszin.

Hij geeft het nog niet op.
‘Jawel. Volgens mij wel. Misschien van de Chevroletclub of de kroeg?’
‘Lijkt me leuk die club, maar nee. Daar zit ik niet bij.’
Dat is jammer, vindt hij.
Ik mag best een keertje nee hoor, hij wil me dan wel ophalen.
Ik bedank voor deze eer en wil doorlopen om de rest van mijn boodschappen te gaan doen.

‘Kom je anders even koffie drinken? Dan kunnen we daarna wel zeggen dat we elkaar kennen.’
Zijn knipoog laat weinig te raden over.
Ik moet hard lachen. Deze minstens 20 jaar oudere man windt er geen doekjes om.

‘Ik ga mijn dochter ophalen en dan naar huis. En nee, we gaan geen koffie drinken.’
Hij lacht hard. ‘Groot gelijk, wat moet je met zo’n oude vent. Ik kon het proberen toch?’, zegt hij en roept me dan zijn adres nog na.

Is dit nu #metoo? 😉
Of gewoon heel erg grappig? 😁