‘Zo. Jij wil wel heel graag opvallen!’ was één van de eerste dingen die ik te horen kreeg toen ik in mijn knalroze jumpsuit op een bruiloft verscheen.
Ik begon me meteen te verdedigen:
‘Ik houd gewoon van kleur, ik word er vrolijk van en hopelijk anderen ook.’
Ik had op dat moment zin om naar huis te gaan en me om te kleden, iets ‘gewoons’ aan te trekken.
Onopvallend.
‘Ben je gek!’ zei Marcel. ‘Je bent prachtig!’

Later thuis dacht ik hierover na.
Waarom was ik meteen in de verdediging geschoten? Wat maakte dat ik me wilde omkleden?
Ik weet het antwoord: opvallen heeft een negatieve klank voor mij. Opvallen staat gelijk aan: je wilt anders zijn, je hoort niet bij de middenmoot, mensen vinden iets van je als je opvalt. Heel lang wilde ik dat niet, maar ik besefte ineens: opvallen is niet negatief!

Opvallen is je eigen kleur aannemen, ook al heeft de meute een andere kleur. Dat wil niet zeggen dat ik de kleur van de ander afkeur, het wil ook niet zeggen dat ik me beter voel.
Het wil alleen maar zeggen:
Dit ben ik, met mijn eigen kleuren.

In mijn teksten komen mijn kleuren terug. Je houdt ervan of je knijpt je ogen samen. Ik krijg mensen aan het lezen die normaal langere teksten direct overslaan en er zijn mensen bij wie de kleuren in mijn woorden soms pijn doen.
Dat mag!

Na gisteren besef ik: ik laat mijn kleuren zien. Zowel in mijn woorden als in wie ik ben.
Wil jij ook kleur bekennen, in je teksten laten zien wie jij bent en waar je voor staat?
Dan weet je me te vinden:

Ik ben die vrouw in dat knalroze pak!