‘Hallo. U spreekt met EHBO ziekenhuis Zutphen. We denken dat het wel meevalt en het alleen gehecht hoeft te worden. Daarvoor moet ze dan wel weer terug naar de huisarts.’

Mijn telefoon gaat tijdens mijn les en waar ik die normaal dan laat gaan, besluit ik nu om de één of andere reden wel op te nemen.
De paar zinnen die ik te horen krijg, laten direct een storm van gedachten door mijn hoofd razen.
‘Over wie gaat dit? Waar hoort iedereen te zijn op dit moment? Wat is er gebeurd en hoe? Gehecht, dat betekent dat er niets gebroken is en dat het waarschijnlijk meevalt. Ze ademt nog. Wel zielig. Ik wil erheen! Is er wel iemand bij haar?’

Ik besluit te volstaan met de zin: ’Ho stop! Over wie gaat dit en wat is er gebeurd?’

Ik krijg te horen dat Sanna tijdens haar les ’groen’ met een elektrische heggenschaar in haar been heeft gezaagd. Het moet gehecht worden, maar daarvoor moet ze naar de huisarts. In het ziekenhuis op de EHBO afdeling kan dat tegenwoordig niet meer.
Logisch (nou nee, niet dus!)
Haar docent, die godzijdank bij haar is, vertelt dat hij haar weer mee naar school neemt, dat een van ons haar daar moet ophalen om naar de huisarts te gaan.
Ik bel Marcel en terwijl die het gaat regelen, ga ik verder met mijn les.
Mijn hoofd is bij mijn ongeluksvogeltje en na de les race ik naar huis.
Waar ik haar niet aantref.

‘Ik heb haar naar school teruggebracht’, meldt Marcel. ‘Ze heeft nog een toets die ze per se wil maken.’
Ik weet dat het om de toets VCA gaat. VCA gaat over veiligheid, gezondheid en milieu in het werk.
Ofzo. Ik hoorde er deze week ook voor het eerst van.
Ze heeft keihard geleerd en ik begrijp dat ze dat wil laten zien. Een doorzetter is ze.
Bikkel!

Als ik haar een paar uur later ophaal – fietsen zit er even niet in – komt er een moe en wit koppie strompelend naar buiten. Ik loop naar haar toe en geef haar een knuffel. Dit keer vindt ze dat niet eens ‘cringe’, al staan we recht voor de school.

‘De toets ging wel goed’, zegt ze.
Dan vertelt ze in geuren en kleuren over het gebeuren van die dag.
Hoe erg ze was geschrokken toen ze ontdekte dat ze in haar been had gesneden, dat ze nog steeds niet begrijpt hoe dat nou kon gebeuren en dat een paar jongens had gezegd dat meisjes dat ook niet kunnen. Dat het raar is dat ze in het ziekenhuis zeggen dat ze niet mogen hechten en dat haar docent zo rustig bleef en zoveel grapjes maakte dat ze daardoor een beetje minder bang was. Dat ze twijfelde of ze me een foto van het bloed zou sturen, maar dat ze dacht dat ik dan misschien heel erg zou schikken (joh 😜).
Ze eindigt het verhaal met de opmerking dat ze denkt dat ze de toets over veilig werken wel heeft gehaald.

Ik twijfel daar niet aan. De theorie heeft ze ‘in the pocket.’
Nu de praktijk nog, maar dat komt ook vast goed.