Een van mijn cursisten vertelde mij vorige week hoe hij in Syrië op een dag zomaar van de straat werd geplukt, verkeerde plek, verkeerde tijd, en vervolgens een jaar in de gevangenis zat zonder te weten waarom.
Hij heeft me een paar dingen verteld over hoe hij daar gemarteld werd. De dingen die hij vertelde zie ik voor me en laten me niet los. Ik heb met tranen in mijn ogen naar hem geluisterd en ga het hier niet herhalen. Uit respect voor jullie nachtrust.

Na een jaar kon hij door zijn familie worden vrijgekocht en hadden ze maar één keus: vluchten!
Nu is hij hier, alleen, want je vrouw en kleine kinderen zet je niet op zo’n bootje en laat je niet oppakken, mishandelen (en voor vrouwen nog erger) bij de verschillende grensovergangen.
Hij laat me een foto van zijn kinderen zien, kleuters nog, met de ogen van volwassenen die al teveel van het leven hebben gezien.
Hij bidt iedere dag dat ze snel mogen komen, want het gaat niet goed met ze in het kamp in Turkije en ook zeker niet met hem, alleen in een azc.
Zijn leven bestaat uit wachten en angst.
Angst herbeleven en angst voor wat nog kan komen.

Ik hoop met heel mijn hart dat ik nooit een dergelijke keuze hoef te maken. Dat ik nooit mijn leven in handen van een smokkelaar hoef te leggen, omdat het mijn enige optie is voor veiligheid. Dat ik nooit met veel te veel mensen op een bootje hoef te stappen dat de overkant waarschijnlijk niet eens zal halen.

Als het ooit zover komt, voor mij of mijn kinderen, en we halen het, dan hoop ik dat er mensen zijn die zich over mij of hen ontfermen.
Mensen die zeggen: ’Ik help je met wat ik kan, al is het weinig. Al is ons land vol en weet ik niet goed hóe, ik zie je en ik doe wat ik kan.’

En ik hoop dat de familie van hen die het niet hebben gehaald nooit zullen lezen wat er over hun dierbare familieleden, degenen die de weg zochten naar veiligheid voor hun gezin, wordt gezegd onder berichten als deze…. 😢