Blue Monday.

Sorry jongens, ik ben het vergeten!

Ik had vandaag gewoon een heerlijke dag met mijn klas, die voor een paar ‘laaggeletterden’ erg goed beginnen te schrijven en lezen en bij het gezamenlijke dictee hard voor elkaar applaudisseerden.
We hadden veel te veel lol (de klas naast de onze heeft regelmatig last van het geluid dat we produceren) tijdens het oefenen van een telefoongesprek naar een huisarts of tandarts voor het maken van een afspraak.
We hadden, voor een Blue monday, een te gezellig gesprek over het feit dat mijn cursisten er maar niet aan kunnen wennen dat je in Nederland eerst een afspraak moet maken en niet zomaar bij de huisarts naar binnen kan struinen.
‘ De dokter zei: “Ga weg!” en ik moest naar huis!’
Hij deed het handgebaar van de huisarts na met een verontwaardigd gezicht en we moesten erg hard lachen.
We (nou ja: ze! Ik bleef lekker binnen) maakten leuke selfies en TikTok’s in de sneeuw en voerden daarna een goed gesprek over het verschil in weer in Nederland (te nat en te koud!), Syrië, Afghanistan en Somalië.
Ik at een te gezond broodje met mijn man, werkte net een beetje te lekker door aan mijn project en was zelfs op tijd op school om mijn dochter op te halen. Ik vond nog een parkeerplaats ook!
In tegenstelling tot andere dagen ging er vandaag niemand onderuit door de gladheid, werd er geen bus of trein gemist en kwamen alle fietssleutels weer mee terug naar huis. De hond kotste niet op de mat, de kat scheet niet in de plantenbak en iedereen spoelde het toilet door.

Jongens, het spijt me.

Ik wist het niet. Écht niet!
Anders had ik natuurlijk gewoon met jullie meegedaan op deze dag. De dag der dagen. De dag dat je alleen al somber wordt als je het beseft:

Het is weer Blue monday.