Ik begrijp het niet. Halloween.
Ooit dacht ik dat ik het leuk zou vinden. Een dorp in de buurt organiseerde een Halloweentocht en iedereen deed mee. Aangezien onze kinderen daar op school zaten, besloten we het er ook eens op te wagen. Ik had een beeld van schattig verkleedde kinderen met een bakje snoep langs de deuren, waarachter iemand met een spinnenweb of heksenhoed open zou doen.
‘Lekker griezelen’, dat is op zijn tijd best leuk.

De praktijk was dat mijn dochters na die avond ongeveer drie weken niet konden slapen. Lekker griezelen was er namelijk niet bij.
Ze hadden horrorclowns gezien en er was iemand met een kettingzaag achter ze aan gerend.
Zelf haakte ik af bij een tuin die was omgetoverd tot begraafplaats en een hand die uit de grond omhoogstak. Ik dacht aan mijn vader die we jaren eerder hadden begraven en voelde een enorme schaamte naar hem toe. Zo respectloos…

Waarom maken we grapjes over de doden?
Waarom zappen we de rest van het jaar weg van beelden op tv waar we onze kinderen voor willen beschermen en dompelen we ze eind oktober onder in zombies, bloed en afgehakte ledematen?
De mensen die geen nieuws kijken ‘omdat ze níet tegen al die ellende kunnen’, lopen voorop in de Halloweenoptocht.
Lekker griezelig.
Ik vind het échte leven al griezelig genoeg.

Na die ene keer deden wij niet meer mee.
Maar ja, kinderen krijgen de leeftijd dat ze een eigen mening krijgen over wat leuk is en wat niet. En dat is goed, want ze mogen zelf uitzoeken wat bij ze past. Dus togen twee van onze meiden met een vriendinnetje gisteravond bloederig geschminkt richting het dorp.
“De tijd dat jullie daarna drie weken bij ons in bed slapen, hebben we gehad. Succes ermee!”
Dat ze het van tevoren zelf al doodeng vonden om in een bos te moeten staan en daar kinderen te laten schrikken, vond ik stiekem eigenlijk wel een goed teken.

Na afloop haalde ik ze op.
Er werd gemopperd over verwende kinderen die hadden gevraagd om ander snoep:
“Deze oogbollenkauwgom hebben we al, heb je niks anders?”
Één van hen had een blauwe plek door een jongetje met een zogenaamd nepmes en ze hadden het ijskoud.

Onderweg naar huis viel hun oog op het Halloweenfeest vlakbij huis.
Ze besloten daar, met het vriendinnetje dat zou blijven logeren, nog even te gaan kijken. Met de afspraken dat ze niet te laat thuis zouden zijn, bij elkaar zouden blijven en meer van dat soort standaardzinnetjes die je als bezorgde moeder nou eenmaal mee moet geven, gingen ze de tent in.
Om er drie minuten later weer uit te komen.
“Er staat een horrorclown bij de ingang, we gaan er mooi niet in!”

Een half uur later waren wij en onze jongste naar boven verdreven en zaten vier tieners in hun warme pyjama met chips en cola een film van Harry Potter te kijken.

Met de deur goed op slot en de lampen uit, lekker griezelig…