‘Mam, kom je vandaag even kijken bij mijn stage?’
Dat vind ik leuk, dus ik antwoord dat ik dat doe.
‘Leuk. Beloof je wel dat je me dan niet voor schut zet door gekke of lieve dingen te zeggen?’ vraagt ze.
‘Oei. Doe ik dat vaak dan?’
‘Ehhh… ja!’ is haar eerlijke antwoord.
Ik beloof dat ik héél erg mijn best ga doen niks liefs of raars te zeggen. Ze kijkt me aan met een veelzeggende blik die het tegendeel verwacht, maar ze vindt het tóch leuk als ik even met haar meega.

En echt. Ik doe heel erg mijn best.
Ik zeg niets raars, doe niets raars en praat niet te hard.
Denk ik.
Ik laat niets uit mijn handen vallen, zeg niet tegen iedereen in de winkel dat deze knappe meid toevallig wel míjn dochter is en aai haar niet over haar hoofd.
Ik maak een redelijk normaal praatje met de verkoopster van de bloemenzaak waar zij nu iedere dinsdag stageloopt en koop een paar leuke hebbedingetjes.
Al die tijd staat ze naar me te kijken met een blik die zweeft tussen ‘Wat fijn dat mijn moeder even bij me komt kijken’ en ‘Als ze maar niets gênants zegt.’
Ik zie aan die blik dat ik het er redelijk vanaf breng.
Ik leer het wel!

Ik ben trots op die meid.
En voordat ik ga wil ik haar dat toch even laten weten.
Ik pak mijn gekochte spulletjes, zwaai naar haar en zeg: ‘Dag liefje, tot vanavond, veel plezier.’

Ik zweer het. Dat was alles.
Maar het was te veel.
Ik zag het aan haar blik.
Te lief.
Te gênant als je 15 bent.

Ik heb weer gefaald in het niet-voor-schut- zetten. Maar over tien jaar is ze me dankbaar voor mijn interesse en liefde. Dat weet ik zeker!

En nu ben ik maar gewoon even een gênant trotse moeder. 💖