‘Goedemorgen meneer.’ Hij kijkt op zijn horloge en verbetert haar: ‘Nee goedemíddag, het is één minuut over 12.’ Hij lacht hard om zichzelf en laat haar zijn horloge zien.

‘Heb jij dit weer besteld?’, vraagt hij net iets te hard. Het meisje achter de kassa kijkt alsof ze deze zin vandaag al vaker heeft gehoord. ‘Eh, nee hoor meneer’, antwoordt ze vriendelijk. Rustig gaat ze verder met het afrekenen van de boodschappen.

‘Deze shampoo is 1+1 gratis, u mag er nog één bijpakken als u wilt.’ De man grinnikt al vóór hij zijn grapje maakt. ‘Dan neem ik alleen de gratis shampoo mee!’ Het meisje negeert dit grapje en kijkt met een schuin oog naar mij. Ik knipoog. Je hoeft niet te barsten van het invoelingsvermogen om aan haar gezicht en houding te zien dat ze de grapjes erg irritant vindt en niet bepaald voor het eerst hoort.

‘Dat is dan €29,99.’ Ze stopt de spullen netjes in zijn tas. ‘Tja, zal ik dat maar betalen. Als ik wegren kom je zeker achter me aan hè?’ Weer lacht hij veel te hard om zijn eigen grapje en kijkt om zich heen of er anderen zijn die moeten lachen. Dat is niet het geval. Hij pint het bedrag en als hij het bliepje hoort vraagt hij of hij nu geslaagd is en een diploma krijgt. Ik denk te weten wat hij dadelijk gaat zeggen als zij vraagt of hij een bonnetje wil. Ik krijg gelijk.

‘Ach, ik krijg het toch niet terug van de belasting. Hang naar boven je bed.’

Met een ‘See you later alligator!’ loopt hij schaterend de winkel uit.