Als ze haar jurken van het type ‘als alles maar heel goed bedekt is’ op de toonbank heeft gelegd, begint ze met grote gebaren een zoektocht in haar grijze tasje.
Daar zitten, naar mijn mening, veel te veel vakjes en ritsjes in en het duurt dan ook even voordat ze heeft gevonden wat ze zocht: haar pinpas.
Nadat ze die in het daarvoor bestemde betaalgleufje heeft gestopt, begint ze omslachtig onder haar neus te wrijven.
“U moet uw pincode nog intypen mevrouw”, zegt de zomers geklede kassière met haar grappige accent dat ik niet goed kan plaatsen.
Opnieuw wrijft de dame verwoed over haar neus, ondertussen kijkend naar de andere kant van de winkel. Daar zit een verveeld uitziende man onderuitgezakt op een stoel, met naast zich drie volle tassen en een even verveeld uitziend oud hondje.
De man kijkt op dat moment precies de andere kant op, waar een jonge vrouw midden in de winkel een jurkje staat te passen bij gebrek aan een leeg kledinghokje. Geef hem eens ongelijk…
“Ahum” kucht de dame voor me hard zijn kant op. Op het moment dat hij verschrikt omkijkt, wrijft ze opnieuw hard over haar neus.

“Vervelend hè, hooikoorts”, probeert de kassière de aandacht weer op zich te vestigen. Het duurt nu wel erg lang voordat de pincode wordt ingetoetst en zelfs míjn geduld begint een beetje op te raken.

“Ik heb helemaal geen hooikoorts”, snauwt de dame. “We hebben een afspraak gemaakt samen. Ik schaam me altijd zo als ik weer mijn pincode ben vergeten, dus hebben we afgesproken dat ik dan over mijn neus wrijf. Hij weet dan dat hij even moet helpen.”
Ietsje harder, zodat haar man die eraan komt slenteren het kan horen, gaat ze verder.
“Maar ja, dan moet hij natuurlijk niet ondertussen naar andere vrouwen gaan kijken.”

De man toetst de pincode in en moppert dat ze de volgende keer beter even kan roepen.
Zij moppert terug dat hij beter op háár moet letten en dat ze echt niet door de winkel gaat roepen dat ze haar pincode weer is vergeten.
“Wat zullen de mensen wel niet denken.”

Hij zucht diep.
Zij pakt haar soepjurken, niest hard en kriebelt aan haar neus.
“Pincode weer vergeten?”, hoor ik hem sarcastisch vragen.
“Hooikoorts“, mompelt ze.