Kanon!


Onze jongste dame kan niet tegen harde geluiden. Voor degenen die haar kennen is dat stiekem hilarisch, want ze fabriceert zelf soms zoveel geluid dat het aantal getolereerde decibel ruimschoots overschreden wordt.
Sinds één van onze buurmannen haar vertelde dat hij al bijna in brandweerpak voor de deur had gestaan om te kijken waar de brand was, kijkt ze tijdens het schreeuwen uit het raam of hij zijn brandweerlaarzen al aan het aantrekken is.
Haar gedachten en het vermogen tot communiceren weten elkaar niet altijd direct te vinden, en dan moet je iets.
Het gaat vanzelf over, dat zien we aan de grote zus waar zij een kloontje van is.

Maar deze lieve schreeuwerd is dus zelf héél erg bang voor harde onverwachte geluiden. Als er in de verte ook maar ergens een ballon te vinden is, staat zij al met de vingers in de oren en voor een brandoefening op school moet ze écht voorbereid zijn.

Vandaag ging ik met haar naar het circus.
‘ Zijn daar harde geluiden?’ vroeg ze.
Ik dacht van niet, wel harde muziek enzo, maar knallen leken me toch niet iets voor het circus.
We waren prachtig op tijd en zochten een mooi plekje naast het gangpad. Naast ons stond een buisvormig ding, het leek mij een lamp.
‘ Het lijkt wel een kanon,’ fluisterde ze.
‘ Gekkie, ze hebben toch geen kanonnen in een circus,’ stelde ik haar gerust.

Het circus was een feestje, we genoten samen van alle optredens, de heerlijke sfeer en een overdaad aan zoetigheid. Ze lachte zich kapot om de clown, wilde thuis meteen gaan kijken of onze hond ook kan dansen en vroeg zich af of de acrobaten nooit hoogtevrees hebben.

En toen kondigden de stalmeester het aan:
de levende kanonskogel!

Ik had het nog niet helemaal door, maar toen ik haar vingers in haar oren zag verdwijnen, haar neusje heel wit zag worden en haar grote ogen alleen nog maar naar die buis naast ons konden kijken, begreep ik het.
Dat werd een knal.
Een flinke!

Nog even probeerde ik haar te vertellen dat het vast wel mee zou vallen en dat we gewoon konden blijven zitten, maar mijn blonde meisje was al in alle staten. Dus pakte ik haar hand, stapstruikelden we over benen en tassen en zochten we samen een plekje achterin de tent.
We hoorden de knal, die inderdaad behoorlijk was, en zagen iemand de tent doorvliegen.
‘ Hij is gek!’ bibberde ze met de vingers in de oren.
Het zou inderdaad ook niet mijn hobby zijn.

De rest van de voorstelling was prachtig. Bij het naar buiten gaan liep ze met een grote boog om het kanon heen, je weet maar nooit wat zo’n ding zich nog in het hoofd haalt 😉

In de auto kwam de conclusie : ‘Ik wil later bij het circus, net als die mevrouw die met de honden danste. Ik ga thuis vast met Dobby oefenen.
Maar dan kies ik wel een circus zonder kanon, dat lijkt me beter.’

Dát lijkt mij ook!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s