Stom!

Mijn kinderen zijn besmet met mijn “niet op een podium” gen. Ze worden er gewoon, net als ik, niet blij van. Hoeft ook niet, je kunt niet alles leuk vinden en de wereld draait heus wel door als de familie Bree niet dagelijks op een podium klimt.
Maar soms heb je van die dagen dan kun je er bíjna niet omheen. Zoals aan het eind van groep 8.
De musical.

Vanaf het begin af aan vindt ze het stom.
Ze vindt het stom dat ze zo vaak moeten oefenen. Ze vindt het stom dat sommige kinderen zo lang het boekje nodig hebben voor ze de tekst kennen. Ze vindt het stom dat ze een warme pet op moet onder die warme lampen.
Het is gewoon stom!

En dan is het zover

Onderweg naar het dorpshuis vraagt ze zich hardop af waar ze dit eigenlijk voor doet.
“8 weken oefenen he mama. 8 weken!!! 8 weken dezelfde liedjes en dansjes, dezelfde kinderen die hun tekst niet kennen, die warme pet. En dan treden we één keer op voor oude mensen die het toch niet kunnen verstaan, één keer voor de school en één keer voor de ouders die toch alles wat we doen leuk en schattig vinden. Dan krijgen we vijf minuten applaus en is het klaar. En daar hebben we dan 8 weken voor geoefend!”
Ik moet stiekem een beetje lachen om dit kind dat op het moment alles stom vindt.
Meisjes van 13.

Met juf heeft ze afgesproken dat ze niet alle liedjes op het podium hoeft.
Dat vindt ze namelijk…. Nou ja, dat kun je wel raden. En de juf is een juf die luistert naar het kind en haar in haar waarde laat, dus het laatste lied moét en de rest mag ze kiezen. Bij ieder lied zit zij dus steevast achter de coulissen.
Ze doet haar rol met tekst, die ze al snel uit haar hoofd kende, keurig en verdwijnt weer.
Wij zitten samen te gniffelen in de zaal om dit eigengereide kind van ons dat durft op te komen voor wat ze wél en niet wil.
Voor ons is dat véél meer waard dan een hoofdrol op een podium. We zijn dan ook vreselijk trots als ze met een rood hoofd na het slotlied onze kant opkomt.
Ik sluit haar in mijn armen, zo groot als ze is bivakkeert ze daar nog steeds heel graag.
Ik ruik puberzweet en iets waarvan ik vermoed dat het mijn dure luchtje is. Ze komt al tot mijn neus, nog even en ze gaat me voorbij. Ik barst bijna uit mijn voegen van liefde en trots.

“Hoe was het lieverd?” vraag ik met mijn neus in haar haren.
Het antwoord kun je wel raden.

Stom!

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s