Poes is dood.

Sloffie is dood.
Onze kat was bijna 20, zijn hele leven bij ons, dus het was ‘ goed.’
Voor ons als volwassenen.
Maar niét voor mijn vijfjarige dochter.
Ze liet zich op de koude vloer zakken naast de kat, die in een doos lag, en bleef hem maar aaien.
Ik bedacht hoe raar het was dat ik bijna wilde zeggen: “Doe maar niet.”
Het was mijn eerste gevoel…
Gelukkig zei ik het niet, want welk signaal had ik daarmee afgegeven?
“De dood is eng” waarschijnlijk, en dat wil ik dus juist níet als boodschap meegeven.
Dus aaide zij de dode kat, huilde dikke tranen, vroeg waarom hij zijn ogen nog open had, waar zijn botten nou waren en of hij zelf wel wist of hij nu dood was.
“Misschien moeten we dat even zeggen”, zei ze. “Je bent dood Sloffie”, fluisterde ze”, “stom hè?!”
Ze vond het verdrietig, héél stom en wilde Sloffie mee naar bed.
Ze probeerde hem op te tillen en vond het stom dat hij niet meewerkte.

Het duurde bijna een uur. Ik zat bij haar, samen onder een deken. Haar zussen kwamen en gingen, huilden voorzichtige tranen, deden het op hún manier.
Zij bleef onverstoorbaar zitten.
Aaien, praten en huilen.
Het was ontroerend, mooi en puur.

Na een tijd droogden de tranen. Vanzelf.
Ze maakte een grapje over opa en Sloffie die nu samen bij de kachel konden zitten en vroeg: “Wanneer ga ik dood?”

Ik bereidde me voor op dit gesprek. Ik wil eerlijk zijn bij dit soort vragen, zonder angst te zaaien. Ik bedacht wat ik zou zeggen, haalde diep adem.

Ze was me voor.

“Als ik dood ga heb ik dikke vette mazzel mama. Dan ben ik bij opa en Sloffie!”

Slik. Mooi vijfjarige kind van me ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s