Ontspullen

Daar sta ik dan. Drie vuilniszakken en een wasmand vol rotzooi. Ik zie een Barbie met één been en afgeknipt haar uit de zak steken. Die heeft haar beste tijd wel gehad, ik denk niet dat Ken haar nog erg aantrekkelijk vindt. In welke container zal ik haar laten eindigen?

Meestal heb ik het als ik op vakantie ben geweest. Na een paar weken in de tent vind ik mijn huis veel te vol en sla ik flink aan het ‘ontspullen’.
Dit jaar heb ik het een paar weken voor de vakantie al. Het lijkt wel nesteldrang, niet voor de komst van een baby maar voor bivakkeren in een tent. Mijn huis moet schoon! Tijdens het opruimen en poetsen verander ik meteen maar even een paar slaapkamers, haal ik een hoogslaper voor Sanna en zet die dezelfde avond nog in elkaar. Balans is iets wat niet in mijn woordenboek voorkomt, ik dender door en merk dat altijd pas later.
Zakken vol kapot speelgoed, oude boeken en kleren vinden de weg naar de vuilniszak. Slaapkamers worden weer heerlijk overzichtelijk.

Opgeruimd staat netjes!

Ik prop de zakken afval in de achterbak van de auto. De klep kan net dicht. Hier en daar steekt een poppenbeen naar buiten en ik hoor een knikker rollen. Ik hoor Marcel in gedachten zuchten: “De rijdende container moet weer aan het werk.”
Net als ik weg wil rijden komen Sanna en Lucia naar buiten. “Mogen we mee?”

Met de auto vol zooi en mijn twee blonde meisjes kom ik bij het afvalpleintje aan. Een beetje beschaamd over zoveel troep kijk ik om me heen. Gelukkig is er niemand anders. Ik open de achterklep en er valt een zak om. Kralen en macaroni rollen alle kanten op. “Hé, dat zijn mijn kralen,” roept Sanna.
“Mooi, dan mag jij ze even opruimen,” maar daar trapt ze niet in. Ze trekt de achterklep verder open om te kijken wat haar ontaarde moeder nog meer probeert weg te moffelen.

Ik krijg het warm. Misschien had ik dit toch beter even in mijn eentje kunnen doen.

Terwijl ik met een grote zak bij de container sta en me afvraag waarom die opening zo klein is, gebeurt dát wat ik altijd probeer te mijden bij de afvalcontainers. Er komt een oude dame aan. Je kent haar wel. Zo’n dame met álle tijd van de wereld, verlegen om een praatje. Zo’n dame met een bakje. Één piepklein bakje. En in dat bakje zit een heel klein beetje afval. Niet noemenswaardig, maar ze moet er tóch mee naar de container. Nu. Net op het moment dat ik daar bergen afval onopvallend ( en in de juiste container ) probeer weg te werken.

“Heb jij dat neergezet?” vraagt ze met priemende oogjes. Ze wijst naar een aantal oude emmers naast een container. ” Ik zou niet durven mevrouw,” zeg ik.
” Dan moet ik ze weer bellen, alsof ik niks beter te doen heb,” moppert ze. Ze kijkt tevreden. Ze loopt naar de container voor het plastic en gooit er één rood dopje in.
” Altijd goed je afval scheiden hè,” zegt ze streng. Ik kijk naar de zak in mijn handen waar een gehavende Little Pony nu aan de beurt is om in een gat onder de grond te belanden. “Ja heel belangrijk,” beaam ik. Waarom is die opening zo klein, ik had zo graag die zak er in één keer in willen proppen. Ik leg deze zak even terug in de auto en pak het oud papier. Dat is tenminste duidelijk.

De dame is nu met veel bombarie één lege fles aan het weggooien. “Altijd bij de juiste kleur, heel belangrijk,” zegt ze. Ik knik.

Ik prop het oud papier in de bak. Ik voel haar ogen prikken. En dan hoor ik uit de auto: “Mama, er zit allemaal speelgoed in die zak, dat mag niet weg!” De achterbank ligt bezaaid met speelgoed. Lucia is een Barbie aan het verplegen. “Ze heeft maar één been, zielig hè? Ik ga thuis goed voor haar zorgen. Weet jij waar mijn dokterskoffertje is?”

Het dokterskoffertje. Het zit ergens onderin de wasmand. Of in de vuilniszak. Bij het plastic. Of restafval. Zou het in de kledingbak mogen voor de arme kindjes die geen dokterskoffertje hebben?

Ik had alleen moeten gaan.

De dame heeft haar emmertje geleegd. “Als we ons afval niet goed scheiden hebben onze kinderen en kleinkinderen straks geen aarde meer om te wonen. Dat willen we niet hè?”

Ik sla de achterklep dicht.
Nee. Dat willen we niet.
Ik ga naar huis. Met mijn rijdende container waarin niets gesorteerd wordt. Heerlijk overzichtelijk!

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s