Voetbal en maandverband

30 twaalfjarigen, bijna basisschool-áf. Dat is te ruiken ook als je het lokaal binnenloopt. En te zien. Het kleine lokaal zit bomvol lange benen, slungelige lijven en beginnende vrouwelijke vormen. 30 mobieltjes liggen in het mandje op het bureau te wachten op de verhalen en roddels die na schooltijd gedeeld móeten worden.

Deze kinderen zijn er klaar mee en ze zijn er klaar vóór.

De CITO is geweest, de keuzes zijn gemaakt.
” We hoeven niets meer te doen, we weten toch al wat we kunnen, ” lijkt de algemene spirit.
Ze oefenen zich suf voor de musical, vragen zich af of ze van mij wél Dokter Corrie mogen kijken en waarom ze nog steeds geen sexuele voorlichting hebben gehad.
” Wil jij dat doen juf? ”

De meisjes maken valse ruzies en hangen vijf minuten later bij elkaar om de nek. Ze ruziën en knuffelen en ruziën opnieuw.
” Je bent mijn allerliefste bestie hoor, lufyouuuuuuuuu, ” huilen ze even later in elkaars armen. De jongens begrijpen er niets van. De meisjes zelf eigenlijk ook niet.

Het twaalfjarige manvolkje kijkt verbaasd naar deze meiden die ineens nog veel ingewikkelder zijn dan ze éindelijk een beetje gewend waren na al die jaren. Zelf weten ze niet wat ze met hun slungelige lijven moeten. Ze doen hun best de aandacht van dit veranderende vrouwvolk te vangen, vinden ze irritant én reuze interessant. ( Wen er maar vast aan jongens, er zal niet veel veranderen ) .
Ze begrijpen er niets van wat er in het meisjesbrein omgaat en maken de verkeerde grapjes. Dit wordt direct snoeihard afgestraft. Waar een paar meiden net nog in de clinch lag met elkaar, vormen ze nu ineens een vrouwenbolwerk tegenover degene met de meisjes- onvriendelijke grap. Doelgericht en eensgezind gaan ze in de aanval. De jongens zoeken steun bij elkaar op hun eigen jongensmanier:
” Kom op, voetballen. Nu! ”
De slungelige lijven zetten zich in beweging richting voetbalveld. Ze kijken nog een keer om. Vorig jaar deden er nog wel eens een paar sportieve meiden mee, nu willen ze daar ineens niets meer van weten.

Ze zijn toe aan de volgende stap, allemaal. Ze bungelen tussen groot en klein. Zowel geestelijk ( “Gaan we spelen of liever chillen?” ) als lichamelijk ( ” Juf ik ben zó ongesteld en zó chagrijnig dat ik iedereen wel wil slaan, heb je maandverband? Of chocola ? “).

Ik vind ze geweldig deze pubers. Ik geniet ervan om ze een eindje te mogen vergezellen in dit stukje ‘ einde van de basisschool.’ Ik hou van hun humor, de dingen die ze kunnen vragen, de verhalen die een paar meiden na schooltijd nog in vertrouwen aan me kwijt willen. Ze slurpen mijn energie met grote slokken, ik ben murw aan het eind van de dag. Maar wat zijn ze leuk. Aandoenlijk ( maar waag het niet dat te zeggen ).

Pubers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s