Kip is dood

Onze kip is dood. 
Mijn dochter van 10 is ontroostbaar, ze was écht gek op dat beestje. En dat mag, ontroostbaar zijn. Natuurlijk bén ik er voor haar, maar ze mag huilen en verdriet voelen. 
Met haar vriendinnetje maakt ze een prachtige plank met tekst voor de kip. En een kruis van takken.
Met zijn tweeën graven ze een gat ( nee ik hoef niet te helpen, dit willen ze zelf doen ), zetten ze plechtig het doosje met kip in het gat en gooien er handjes zand op. 
Op de mobiele telefoon wordt een verdrietig muziekje opgezocht. 
” Dag kip, ik zal je missen, je was zo lief.”

Ze draaien zich om. Gauw naar binnen, wat is het koud. 
” Mogen we nu chocolademelk en pepernoten?” 
De plechtigheid is voorbij. Het verdriet ook, voor nu. Maar het zal nog een paar keer terugkomen. En dat mag.

Ik mis je zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s